نوبت عاشقی

( ادامه مطلب )

در زمان شاهنشاهی هخامنشيان ، براساس لوح های گلی تخت جمشيد زنان هم دوش مردان در ساختن كاخ های شاهان هخامنشی دست داشتند و دستمزد برابر دريافت می نمودند، پيشه بيشتر زنان در دوره هخامنشيان صيقل دادن نهائی سنگ نگاره ها و همچنين دوخت و دوز و خياطی بوده است. بنابراين در شاهنشاهی بزرگ هخامنشی با برابری و تساوی حقوق زنان با مردان سر و كار داريم.

بايد خاطرنشان كرد كه زنان در زمان بارداری و یا به دنيا آوردن كودكی برای مدتی از كار معاف می شدند ، اما از حداقل حقوق برای گذران زندگی برخوردار می گشتند و علاوه بر آن اضافه حقوقی بصورت مواد مصرفی ضروری زندگی دريافت می نمودند، همچنين در گل نوشته های تخت جمشيد شاهد آن هستيم كه در كارگاههای خیاطی ، زنان به عنوان سرپرست و مدير بودند و گاه مردان زيردست زنان قرار می گرفتند.

اما زنان خاندان شاهی از موقعيت دیگری برخوردار بودند ، آنان می توانستند به املاك بزرگ سركشی كنند و كارگاه های عظيم را با همه كاركنانش اداره و مديريت می كردند و درآمدهای بسيار زياد داشتند ، اما بايد خاطرنشان كرد كه حسابرسی و ديوان سالاری هخامنشی حتی برای ملكه هم استثنا قائل نمی شد و محاسبه درآمد و مخارج از وی مطالبه می كرد.

در يكی از گل نوشته ها ( لوح های گلی ) رئيس تشريفات دربار داريوش بزرگ دستور تحويل 100 گوسفند را به ملكه صادر می كند تا درجشن بزرگ تخت جمشيد كه 2000 مهمان دعوت شده بودند ، به كار روند.

دريكی از مهرهای بدست آمده از تخت جمشيد زنی بلندپايه در صندلی تخت مانندی نشسته و پاهايش را روی چهارپايه ای گذارده و گل نيلوفری در دست دارد و تاجی برسرنهاده كه چادری روی آن انداخته شده است و به تقليد از مجلس شاه ، نديمه ای در برابر او ايستاده و عود سوزی در آن ديده می شود. اين مهر يكی از زنان ثروتمند دربار هخامنشی است كه نقش مهمی در مديريت جامعه داشته است و دستورات خود را به اين مهر منقوش می كرده است.

بنابراين با كمك گل نوشته های تخت جمشيد تصويری كاملا نو از زنان و ملكه های هخامنشی بدست می آوريم كه برخلاف ادعای نويسندگان يونانی ، كه آنها را عروسكهايی محبوس در حرم سراها می دانستند، نه تنها همدوش مردان در آئين های مذهبی شركت می كردند ، بلكه در صحنه زندگی و در اداره امور كشور هم نقش و شخصيت مستقل خويش را حفظ می كردند . بررسی دقيق لوح های ديوانی تخت جمشيد نشان می دهد، كه زن در دوران فرمانروائی هخامنشيان بويژه در زمان شاهنشاهی داريوش بزرگ از چنان مقامی برخوردار بودند كه در ميان همه خلق های جهان باستان نظير نداشت .