همان سال در تظاهرات برای حق آزادی بیان که در «دانش‌گاه برکلی» کالیفرنیا برگزار شده‌ بود شرکت کرد. پلیس آن‌قدر صبر کرد تا او از دانش‌گاه خارج شود و سپس حدود ۸۰۰ دانش‌جو را بازداشت کرد. او در مبارزه برای دفاع از حقوق هم‌جنس‌گرایان نیز مشهور است.
در بیست‌و‌ششم مارس 1968 با «دیوید هاریس» از فعالان جنبش ضد جنگ ازدواج کرد. در همین سال آلبوم باپتیسم (غسل تعمید) را منتشر کرد که حاوی دکلمه‌ی اشعار، هم‌راه موسیقی بود. او همان سال کتاب خاطراتش را با عنوان «طلیعه روز» چاپ کرد که جزو کتاب‌های پرفروش می‌شود.

جایزه بهترین خواننده زن «گرمی آواردز» را در سال 1970 نصیب خود کرد و در بر پایی تظاهرات ضد‌جنگ مادران وکودکان آمریکایی به نام«حلقه دورکنگره» درشهرواشنگتن شرکت کرد. اوبعدازیکسال برای تاسیس کمیته عفوبین‌الملل درغرب آمریکا تلاش کرد‌وعوایدچندین کنسرت رابه این امراختصاص داد.

در سال 1971 از شوهر خود هاریس که ثمره ازدواج‌شان یک پسر بود، جدا شد. در همین سال کتاب مشترک آن‌ها به نام «بیرون آمدن» به چاپ رسید و همان سال جنبش کارگزاران بازرگانی شیکاگو برای صلح ویتنام به او نشان افتخار برای فعالیت‌های ضد جنگ اعطا کرد.
جوان بائز درسال۱۹۷۷ باگروه‌های بین‌المللی مدافع حقوق بشردرایران هم‌کاری داشت وحتا در ترانه «آهنگ مرغان دریایی» در آلبوم «بادهای خلیج» خود آشکارا به «محمدرضا شاه پهلوی» تاخته بود.
او در یک برنامه تلویزیونی بی‌بی‌سی، با اطلاق صفت «قاتل کودکان در برابر چشمان والدینشان» به محمدرضا شاه، رسمن اعتراض کرد، که موجب احضار رسمی «آنتونی پارسونز»، سفیر «بریتانیا» در تهران و ابلاغ اعتراض رسمی دولت ایران شد.
محمدرضا شاه و وزیر دربارش به طور جداگانه نسبت به این اظهار بائز و هم‌چنین برخی از گزارش‌های انتقادی بخش فارسی رادیو بی‌بی‌سی درباره حکومت ایران انتقاد کرده و آن‌ها را مغرضانه خطاب کرده بودند. اما این اتهام از سوی مسوولان شبکه جهانی بی‌بی‌سی رد شد.
جوآن بائز در سال 1980 از طرف دو دانش‌گاه «آنتیوخ» و «روتگرز» برای قدردانی از فعالیت‌های سیاسی، اجتماعی و جهانی «دکترای افتخاری»‌ دریافت کرد. در سال 1987 کتاب زندگی‌نامه او با عنوان «صدایی برای خواندن» انتشار یافت و پرفروش‌ترین کتاب سال معرفی شد.
و اولین آلبوم ضبط شده در استودیوش به نام «تازگی‌ها» منتشر شد و او  به خاور‌میانه سفر کرد و برای اهالی فلسطین در نوار غزه و ساحل غربی برنامه اجرا کرد و اما سال بعد «جایزه‌رهبری» را از اتحادیه آزادی‌های اجتماعی کالیفرنیا دریافت کرد.
جوآن با دعوت سازمان پناهندگان بین‌المللی به سرزمین جنگ‌زده «بوسنی و هرزگوین» سفر کرد تا توجه ملل مختلف را به درد و رنج مردم آن‌جا جلب کند. او اولین هنرمندی است که در سارایوو و پس از شروع جنگ‌های داخلی به روی صحنه رفت. او هم‌چنین جایزه «بهترین خواننده زن سال 1995» را در جشنواره موسیقی ناحیه خلیج سانفرانسیسکو دریافت کرد.
در بیست‌و‌پنجم  ژوئن سال ۲۰۰۹ بائز ترانه‌ی « «We Shall Overcomeرا به هم‌راه چند خط شعر فارسی، در حمایت از جنبش مدنی مردم ایران بازخوانی کرد و نسخه‌ای از ویدئوی آن را که در خانه‌اش ضبط کرده بود برروی یوتیوب و وب‌گاه شخصی‌اش قرار داد.

جو‌آن بائز هم‌چنین با پیامی که در وب‌سایتش با رنگ سبز نقش بسته بود، از جنبش مدنی مردم ایران حمایت کرد و به آنان درود فرستاد. او با کلماتی سبز نوشت: «دنیا از طریق شما به قدرت عدم خشونت پی برده است. هنگامی که شما مسالمت جویانه در مقابل خشونت قرار می‌گیرید ما صدای نیروی عدم خشونت را در غرش سکوت شما می شنویم و در چشمانتان می‌بینیم. ما تحت تاثیر شجاعت شما قرار گرفته ایم و از فداکاری های شما الهام گرفته‌ایم.»
او پس از ۵۱ سال آواز خواندن هم‌چنان در کنسرت‌ها و آلبوم‌هایش زنده و سرشار از شوق و شور است و بیش از همیشه به آرامشی درونی رسیده است. ضمن این‌که او ابراز خوشحالی کرده است که زنده مانده تا شاهد این جنبش مدنی مردم ایران باشد.