نام کامل ساز پیانو، پیانو فورته است، که از دو قسمت پیانو به معنی ملایم و فورته به معنی قوی تشکیل شده ‌است، و به خوبی منعکس‌کننده‌ی توانایی این ساز در تولید شدت‌های گوناگون است. پیانوهای اولیه ابعادبزرگ وشکل خاصی داشتند. آن‌چه که دراصطلاح به آن پیانوی بزرگ گفته می‌شود و در ایران بانام نادرست پیانوی رویال شناخته می‌شودبه‌طور غالب بیش ازدومترطول داردودارای دربزرگی ‌است که برای هرچه ‌بهترشدن صدای پیانو، به‌طورمعمول درهنگام نواختن سازاین دررادروضعیت نیمه‌باز توسط پایه‌ی کوچکی ثابت میکنند. انواع دیگرپیانو بانام‌های پیانوی ایستاده یادیواری پیانوی چهارگوش و دیگر پیانوها، ابعاد کوچک‌تری دارند و برای مصارف خانگی یا در اماکن عمومی طراحی شده‌اند.

کلید سفید درهر اوکتاو پیانو برای۷ نت دو ر می فا سل لا سی وجوددارد. علاوه بر این کلیدهای سفید کلیدهای سیاه‌رنگی هم بین بعضی از کلیدهای سفید وجود دارد. بین کلیدهای سفیدرنگ می و فا و نیز بین کلیدهای سفیدرنگ سی و دو کلید سیاه‌رنگ وجود ندارد. پیانو توسط ضربه نوگ انگشتان نواخته می‌شود. برای این کار دست را بلند کرده و سپس فرود آورده و با نک انگشت مورد نظر ضربه می‌زنیم. مکانیسم پیانو تولید صدا می‌کند. به‌دلیل شکل مکانیسم پیانو یک پیانسیت می‌تواند هم‌زمان تا ده نت را به صدا درآورد.

محل قرارگیری انگشتان دو دست روی کلیدهای پیانو در نواختن آن اهمیت دارد. به‌طور معمول در آهنگ‌ها نت اول شماره دارد که انگشت شروع کننده در نواختن آن آهنگ را مشخص می‌کند. در این صورت شماره‌ی یک برای انگشت‌های شست دو دست است و به ترتیب سایر انگشت‌ها شماره‌های ۲ تا ۵ را خواهند داشت. شست دست راست روی چهارمین نت دوی پیانو قرار می‌گیرد. البته این مورد در مورد همه آهنگ‌ها عمومیت ندارد و برخی آهنگ‌سازان نت شروع کننده در آهنگ‌شان را شماره نمی‌زنند. در این صورت پیانیست باید خودش محل قرارگیری انگشتانش روی کلیدهای پیانو را با توجه به نوع نت‌های موجود در آهنگ تشخیص دهد. گاهی پیانیست جای دو دست‌اش را روی کلیدهای پیانو با هم عوض می‌کند و گاهی بدون نواختن کلید پیانو با انگشتان شست دو دستش از سایر انگشت‌ها استفاده می‌کند.
نت‌نویسی پیانو در دو حامل انجام می‌شود. حامل بالا برای دست راست و حامل پایین برای دست چپ.  به‌طور معمول حامل بالایی را با کلید سل و حامل پایین را با کلید فای خط چهارم نشان می‌دهند. این دو حامل با نت دوی وسط از هم متمایز می‌شوند. یک نوازنده‌ی پیانو باید بتواند هم‌زمان دو خط موسیقی را خوانده و با هر دو دست اجرا کند.

پیانو ساز بسیار توان‌مندی با صدای آسمانی است. و در کم‌تر ارکستری است که پیانو نباشد و بخش مهمی از اجرای آهنگ‌ها را به عهده نداشته باشد و البته امروز پیانو سازی برای ژست‌های روشن‌فکری شده و در بسیاری از خانه‌ها بی‌دلیل فقط برای این‌که باشد خاک می‌خورد، چون یادگیری آن بسیار دشوار است و فقط و فقط شما زمانی از عهده‌ی نواختن آن برمی‌آیید که عاشق نواختن این ساز باشید. مثل همه‌ی سازهای دیگر.